Πέρασε και αυτή, συνεπώς είμαστε «ελεύθεροι» να επανέλθουμε στην κακοποίησή του. Ελάχιστες οι αναφορές στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σ΄ όλες τις χώρες του κόσμου ακόμη και από αυτούς που υποτίθεται ότι τα αγαπούν και τα φροντίζουν.
Σε πολλές περιοχές του πλανήτη μαίνονται οι συγκρούσεις μεταξύ αντιπάλων παρατάξεων για την εξουσία. Και οι μεν και οι δε είναι εξοπλισμένοι με όπλα τελευταίας τεχνολογίας, που προμηθεύουν με το αζημίωτο οι ισχυροί της γης, αυτοί που επιβλέπουν την διεθνή ειρήνη! Στον αγώνα για την επικράτηση οι αντάρτες ανεκάλυψαν ότι τα παιδιά μπορούν να προσφέρουν πολλά. Έτσι σε πολλές χώρες τα απάγουν, τα εξοπλίζουν και τα οδηγούν στα πεδία των μαχών. Τα κείμενα που ακολουθούν είναι από φυλλάδιο των «Γιατρών χωρίς σύνορα».
Διηγείται ένα παιδί από την Ουγκάντα, ο δωδεκάχρονος Ούμα: «Τη μέρα που με απήγαγαν οι αντάρτες σκότωσαν τη μητέρα μου, τον πατέρα μου και τα δύο αδέλφια. Τους έκλεισαν μέσα στην καλύβα μας και της έβαλαν φωτιά. Περίμεναν μέχρι να γίνουν όλα στάχτη. Ήταν πολύ οδυνηρό για μένα να βλέπω. Μου είπαν ότι, αν δεν πάω μαζί τους, θα με κάψουν και μένα». Ο 13χρονος Νόα συμπληρώνει: «Όταν οι αντάρτες μας έπιασαν, ξεχώρισαν τα παιδιά από τους μεγάλους και εμάς μας πήραν μαζί τους. Στενοχωρήθηκα πολύ και παρακαλούσα να είμαι μεγάλος. Σκεφτόμουν την οικογένειά μου και ήθελα να φύγω, αλλά οι αντάρτες δεν με άφηναν. Τις νύχτες μας έδεναν τα χέρια πίσω από την πλάτη και δεν μπορούσαμ να κοιμηθούμε. Δεν μπορώ να ξεχάσω την ιστορία δύο αδελφών. ΟΙ αντάρτες ζήτησαν από τον μεγάλο αδελφό να σκοτώσει τον μικρότερο. Αν αρνιόταν, τότε ο μικρότερος θα έπρεπε να σκοτώσει τον μεγαλύτερο. Για να αποδείξεις ότι είσαι αληθινός στρατιώτης, πρέπει να κάνεις κάτι πολύ οδυνηρό. Αν αρνηθείς να σκοτώσεις τη μητέρα ή τον πατέρα σου, τότε σκοτώνουν εσένα».
«Οι αντάρτες απάγουν παιδιά, γιατί αυτά δεν γνωρίζουν τον δρόμο της επιστροφής. Μεγαλώνουν στο δάσος σαν στρατιώτες και μαθαίνουν γρήγορα. Τα αποκαλούν «γορίλες», γιατί αγωνίζονται πιό σκληρά απ΄ τους μεγάλους. Στην μάχη δεν κάνουν πίσω. Πολεμούν μέχρι θανάτου.
Μόλις ο ήλιος δύσει, χιλιάδες παιδιά φτάνουν στο καταφύγιο των Γιατρών χωρίς σύνορα στην πόλη Γκούλου της βόρειας Ουγκάντα για να αναζητήσουν προστασία και ασφάλεια τουλάχιστον για τις ώρες της νύχτας. Τυλιγμένα στις κουβέρτες τους, 50.000 παιδιά από 2 ως 12 χρόνων, περπατούν κάθε βράδυ μέχρι και 10 χλμ για να περάσουν τη νύχτα σε ένα καταφύγιο, από φόβο μη πέσουν θύματα απαγωγής από ομάδες ανταρτών. Μόλις ξημερώσει ξεκινούν όλα μαζί, για να πάνε σχολείο κοντά στο σπίτι τους ή τον καταυλισμό και να γυρίσουν πάλι πίσω μόλις βρααδιάσει. Το νοσοκομείο Λακόρ στα βορειοδυτικά της χώρας φιλοξενεί περίπου 5.000 παιδιά τα οποία κοιμούνται στην αυλή. Όταν βρέχει, τα δυνατότερα παιδιά σπρώχνονται για μια θέση κάτω από τη στέγη, που μπορεί να προφυλάξει όμως μέχρι χίλια. Ο ύπνος έξω εγκυμονεί πολλούς κινδύνους για την υγεία τους. Ο συνωστισμός και οι κακές συνθήκες υγιεινής, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πολλά παιδιά είναι ήδη εξασθενημένα, ευνοούν τη μετάδοση των ασθενειών».
Από το 1986 την Ουγκάντα κυβερνά ο δικτάτορας Μουζεβένι, εκλεκτός των ΗΠΑ. Οι δυνάμεις της Ουγκάαντα έχουν υπό την κατοχή τους μέρος του Κογκό και εξάγουν ορυκτά και καφέ προς τις ΗΠΑ σε εξευτελιστικές τιμές. Το μόνο για το οποίο δεν ενδιαφέρεται ο Μουζεβένι είναι το πως θα ειρηνεύσει η χώρα του. Φυσικά πολύ λίγότερο ενδιαφέρονται γι΄ αυτό οι ισχυροί της γης.
Στο γειτονικό Σουδάν ο μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ των Αράβων του βορρά και των Μαύρων του Νότου, τους οποίους ενισχύουν οι ΗΠΑ μέσω του δικτάτορα Μουζεβένι, έχει 2.000.000 θύματα, τα περισσότερα παιδιά. Δεκάδες στρατόπεδα έχουν στηθεί στα σύνορα του Σουδάν προς το Τσάντ (Νταρφούρ) και εντός του Τσάντ. Είναι τόσο άθλιες οι συνθήκες ζωής στα στρατόπεδα αυτά, από απόψεως κλίματος, συνθηκών υγιεινής και διατροφής, ώστε τα παιδιά σύντομα χάνουν τον αγώνα με τον θάνατο.
Κάποιοι φιλεύσπλαχνοι Ευρωπαίοι σπεύδουν να προσφέρουν τη βοήθειά τους προς τα ταλαίπωρα αυτά πλάσματα μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων. Κάποιοι άλλοι «φιλεύσπλαχνοι» επωφελούνται από την αναστάτωση για να διατρανώσουν το «μεγαλείο» του δυτικού πολιτισμού. Ασχολίαστη πέρασε η είδηση που μας ήρθε πρόσφατα από το Τσάντ: «Πρόκειται για σκάνδαλο απαγωγής παιδιών, μια υπόθεση, την οποία ο ίδιος ο πρόεδρος του Τσάντ Idriss Deby συνέδεσε με την παιδοφιλία και την εμπορία ανθρωπίνων οργάνων. Εδώ και ένα μήνα ερευνάται από τον ΟΗΕ, τις Αρχές του Τσάντ και της Γαλλίας. Έχουν συλληφθεί 17 Ευρωπαίοι που προσπάθησαν να βγάλουν από αεροδρόμιο της αφρικανικής χώρας 103 παιδιά, ηλικίας 6-10 ετών, ως «ορφανά του Νταρφούρ». Κάποια μάλιστα έφεραν και επιδέσμους, χωρίς όμως να έχουν τραύματα κάτω από αυτούς! Τα παιδιά υποτίθεται ότι προέρχονταν από το ορφανοτροφείο της πόλης Αμπέτσε, στην οποία έοχυν καταφύγει 200.000 πρόσφυγες από το γειτονικό Νταρφούρ του Σουδάν και επροκειτο να δεχθούν ιατρική βοήθεια από τη Γαλλία. Οι γονείς των παιδιών δήλωσαν ότι είχαν υποσχέσεις για εκπαίδευση των παιδιών τους εκεί που ζούσαν και δεν είχαν δώσει καμμιά άδεια να φύγουν από τη χώρα. Το αεροσκάφος καθηλώθηκε πριν πετάξει για τη Γαλλία και η Επιτροπή του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες απεφάνθη ότι τα παιδιά ζούσαν με τις οικογένειές τους, δεν προέρχονταν από το Νταρφούρ ούτε ήταν ορφανά και η υγεία τους δεν διέτρεχε κάποιον σοβαρό κίνδυνο. Στη Τζαμένα, πρωτεύουσα του Τσάντ, έγιναν αντιγαλλικές διαδηλώσεις και επεισόδια σε βάρος λευκών διπλωματών με κεντρικό αίτημα να δικαστούν οι κρατούμενοι στή χώρα. Η ΜΚΟ «Κιβωτός της ζωής» στα πλαίσια της «ανθρωπιστικής πρωτοβουλίας» Save Darfour ξεκίνησε στις 28 Απριλίου 2007 έρανο για τη μεταφορά 10.000 ορφανών που απειλούνταν με θάνατο στη Γαλλία και στις ΗΠΑ. Εκτιμώνται σε 550.000 Ε τα ποσά που συγεντρώθηκαν για τον σκοπό».
Κλείνουμε με κάποια σχόλια: Φαίνεται πως «οι φιλάνθρωποι» ή εύρισκαν πολύ κοπιαστικό το ταξίδι στην έρημο, για να αναζητήσουν παιδιά στους καταυλισμούς προσφύγων, ή δεν εύρισκαν εκεί παιδιά που θα κατάφερναν να φθάσουν ζωντανά στη Γαλλία. Έτσι προτιμούσαν, για τους λόγους που επισήμανε ο πρόεδρος του Τσάντ, να απάγουν παιδιά από το Τσάντ εξαπατώντας τους γονείς τους! Φυσικά το αίτημα των κατοίκων του Τσάντ για επί τόπου δίκη των ενόχων δεν ικανοποιήθηκε. Ο Σαρκοζί με προσωπική παρέμβαση απαίτησε την απελευθέρωσή τους! Μάλιστα οι «πολιτισμένοι» πέρασαν στην αντεπίθεση κατηγορώντας τον πρόεδρο του Τσάντ για στράτευση ανηλίκων! Και η κοινή γνώμη στις πλούσιες χώρες δέχθηκε την άποψη ότι πρόκειται για συκοφαντία σε βάρος των «λευκών αγγέλων»! Πώς είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι στην Ευρώπη ανθούν τα κυκλώματα παιδεραστίας και πως κάποιοι ενδίδουν στον πειρασμό της τιμής ενός υγιούς οργάνου παιδικού σώματος;
«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»
